Çoğu zaman şunu duyarız: "Hangi yoldan gittiğin önemli değil, sonunda hepimiz aynı Tanrı'ya ulaşırız." Bu fikir kulağa hoş gelir. Barışçıl, kapsayıcı, kimseyi dışlamayan… Ama bu doğru bir düşünce mi?
Bir düşünce deneyi yapalım. İki kişi aynı şehre gitmek istiyor. Biri haritayı doğru okuyor. Öbürü "hangi yol olursa olsun" deyip keyfi bir yöne yürüyor. İkisi de samimiyetle yola çıkıyor, peki ikisi de aynı yere varır mı? Samimiyet doğruluğun garantisi değildir.
Dünya dinlerine baktığımızda ciddi bir çeşitlilik görürüz. İslam, İsa Mesih'in bir peygamber olduğunu söyler. Hristiyanlık, İsa Mesih'in Tanrı'nın ta kendisi olduğunu söyler. Bu iki iddia aynı anda doğru olamaz. Budizm'de kişisel bir tanrı yoktur. Hinduizm'de binlerce tanrı vardır. Bunlar farklı diller değil, birbirine zıt gerçeklik iddialarıdır.
Ama asıl soru, "Hangi din daha hoşgörülüdür?" değildir. Asıl soru şudur: "Gerçek Tanrı kimdir ve bize kendisini nasıl gösterir?"
Hristiyan imanı tam olarak bunu yanıtlar. Tarihte belirli bir zamanda, belirli bir yerde, İbrahim'in Tanrısı, beden alıp aramızda yaşadı: İsa Mesih. Bu iddia ya doğrudur ya da değildir, ama "herkes kendi yolunda haklı" diyerek geçiştirilemez.
"İsa, “Yol, gerçek ve yaşam Ben'im” dedi. “Benim aracılığım olmadan Baba'ya kimse gelemez." — Yuhanna 14:6
N.T. Wright bunu şöyle ifade eder: "İsa Mesih, farklı bir tanrı anlayışına sahip başka bir din kurmadı. O, Tanrı'nın İsrail'e verdiği vaatlerin nihai gerçekleşmesiydi." Bu bir, dinler arası rekabet değil; Tanrı'nın gerçekte kim olduğunu göstermesidir.
Peki bu gerçek başka inançlara sahip insanları dışlıyor mu? Hayır. Kapı herkese açıktır. Ama önemli olan kapının kendisidir. İsa Mesih'in iddiası şudur: Tanrı'nın krallığına giren tek yol, Tanrı'nın kendisinin açtığı yoldur. Sizi, bu yolu keşfetmeye davet ediyoruz.
"Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi. Öyle ki, O'na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun." — Yuhanna 3:16