Birçoğumuz "günah" kelimesini duyduğumuzda, zihnimizde hemen bir yasaklar listesi, yani yapılmaması gerekenlerden oluşan bir yasaklar defteri belirir. Günahı, sanki sadece uyulması gereken katı kuralların çiğnenmesi gibi algılarız. Ancak Kutsal Kitap’ın bizlere sunduğu gerçeklik, bundan çok daha derin ve kişiseldir. Günah bir kural ihlali değil, bir ilişki kopukluğudur.
Şöyle düşünün: Bir arkadaşınıza yalan söylediğinizde, asıl sorun "bir kural çiğnemiş olmanız" değildir. Asıl sorun, o kişiyle aranızdaki güvenin ve bağın zedelenmiş olmasıdır. Kutsal Kitap günahı tam olarak böyle tanımlar: İlk ve en temel anlamıyla, Tanrı’yla aramızdaki bağın kopması. Yeşaya Peygamber bunu çarpıcı bir şekilde ifade eder: “…suçlarınız sizi Tanrınız'dan ayırdı.’’ (Yeşaya 59:2).
Bu kavrayış, Kutsal Kitap’ın hem İbranice hem de Grekçe kökenlerinde derin bir karşılığa sahiptir. İbranice'de günah için kullanılan chatá kelimesi, tıpkı Grekçe Yeni Antlaşma’daki hamartia kelimesi gibi, köken olarak "hedefi ıskalamak" veya "yolu şaşırmak" anlamına gelir. Bir okçunun oku hedeften saparsa, o ok "günah işlemiş" (hedefi tutturamamış) olur. Bu bağlamda günah, sadece kötü eylemlerde bulunmak değil; Tanrı’nın bizim için tasarladığı o bütünlükten, sevgi ve yaşam hedefinden sapmaktır.
Neden bu kadar önemli?
Çoğumuz günahı ya hafife alırız ya da kendimizi günahlarımızla tanımlayıp, "Ben zaten böyleyim," diyerek durumu kabulleniriz. Kutsal Kitap her iki yaklaşımı da reddeder. Günahın ciddiyetini görmezden gelmememizi öğütlerken günahın son söz olmadığını da vurgular. Pavlus’un dediği gibi:
“Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldı.’’ — Romalılar 3:23
Bu, belirli bir grup insan için değil, hepimiz için geçerli bir teşhistir. Kimse dışarıda bırakılmamıştır ama kimse de umutsuz değildir. Günahın bedeli neden bu kadar ağır?
Modern kulağa sert gelebilir, ama mantığı basittir: Eğer günah gerçekten bir ilişkinin kopması ise ve bu ilişki sonsuz, kutsal bir Tanrı’yla kurulan ilişkiyse, bu kopuşun sonucu da o ölçekte olur. Kutsal Kitap bunu "ölüm" olarak adlandırır (Romalılar 6:23), bu sadece fiziksel ölüm değil; Tanrı’dan ebediyen ayrı kalmaktır.
Ancak aynı ayet burada durmaz: “...Tanrı'nın armağanı ise, Rabbimiz Mesih İsa'da sonsuz yaşamdır.’’ İşte hikaye tam burada değişir.
İyi haber nerede başlıyor?
Günahın gerçekliğini anlamadan, çarmıhın derin anlamını da kavrayamayız. İsa'nın neden çarmıhta öldüğünü sorguladığınızda, aslında şu sorunun cevabını arıyorsunuz demektir: "Koptuğumuz o ilişki nasıl onarılabilir?"