Türkiye'de "misyonerlik" kelimesi ağır bir yük taşır. Haçlı Seferleri, sömürgeci dönem, kültürel müdahale, devlet güvenliği endişeleri. Bu bağlamda "misyoner" kelimesini duymak, çoğu Türk için tehdit çanlarını çalar.
Bu duyguyu anlıyoruz. Ve bu bağlamı ciddiye alıyoruz. Ama şu soruyu sormak istiyoruz: Haber paylaşmak suç mudur?
N.T. Wright imanı paylaşmayı bir "haber duyurusu" olarak tanımlar. Bir fikirden, bir tercihten veya bir yaşam tarzı önerisinden değil; gerçekten olduğuna inandığınız bir haberden söz ediyoruz. "İsa Mesih öldü, dirildi ve Rab oldu." Bu, bir görüş değil; bir haberin içeriğidir.
Savaşın bittiğini bildiğinizi düşünün. Savaşmaya devam eden insanlar var. Onlara gitmeniz - "savaş bitti, artık özgürsünüz" demeniz - müdahale mi olur? Yoksa sevginin en doğal ifadesi mi?
"Ne kadar güzel, ne kadar sevimli, iyi haber getiren, esenliği duyuranın dağlardaki ayakları!" - Romalılar 10:15
Gerçek imanı paylaşmak zorlamak değildir. Türkiye'deki Hristiyanlar, kılıçla değil, sözle ve yaşamla Müjde'yi paylaşır. Kimseyi baskıyla değiştirmeye çalışmazlar. Her insan kendi kararını verme özgürlüğüne sahiptir - ve bu özgürlük kutsal bir şeydir.
Tarihsel Hristiyanlık, Türk kültürünü silmek için değil; her kültürü Mesih'in ışığında görmek için var olur. Türk olmak, Hristiyan olmakla çelişmez. İbrahim'in Tanrısı, İbrahim'in neslinden gelen tüm halkları sever.
Suçlanan şey misyonerlik değil, zorlamalı din değiştirmedir. Bu konuda hemfikiriz - baskı hiçbir inancın meşru aracı değildir. Ama Tanrı'nın krallığını haberleştirmek - davet etmek, konuşmak, tanıklık etmek - bu, sevginin doğal dili olmuştur.
"Çünkü Mesih'in sevgisi bizi zorlamaktadır." - 2. Korintliler 5:14