Türkiye'deki pek çok insan zaten dindar. Namaz kılıyor, oruç tutuyor, dürüst yaşıyor, ailesine bakıyor. Bu yeterli değil midir? Neden bir adım daha atmak gereksin?
Bu soruyu İsa Mesih'in zamanındaki en dindar insanlara sorun: Ferisiler. Bunlar Kutsal Yazılar’ı ezbere bilen, günde üç kez dua eden, ondalık veren, sabah erkenden çalışmaya başlayan insanlardı. Halkın gözünde erdemli örneklerdi.
Ve İsa Mesih'in en sert sözleri bu insanlar içindi.
"Doğruluğunuz din bilginleriyle Ferisiler'inkini aşmadıkça, Göklerin Egemenliği'ne asla giremezsiniz!”" — Matta 5:20
Peki neden? Çünkü Ferisiler'in dindarlığı Tanrı'ya yönelmiş değil, kendilerine yönelmişti. İbadet, Tanrı ile gerçek bir buluşma değil; Tanrı'yı "yönetmenin," O'na borçlarını ödemenin bir yoluydu. Davranışları doğruydu, ama yürekleri yanlıştı.
N.T. Wright bunu şöyle ifade eder: "Din, Tanrı'yı uzak tutmanın en etkili yolu olabilir. Kuralları takip edebilirsiniz, törenleri yapabilirsiniz ve tüm bunlarla Tanrı'yı güvenli bir mesafede tutabilirsiniz. İsa Mesih'in krallığı ise bunu kırar."
Mesele iyi işler yapmak ile kötü işler yapmak arasındaki fark değildir. Mesele yürek tutumumuzdur: Tanrı'dan bir şeyler koparmaya mı çalışıyoruz, yoksa O'na teslim mi oluyoruz? Kendi gücümüzle Tanrı'nın onayını mı kazanmaya çabalıyoruz, yoksa O'nun lütfunu kabul mü ediyoruz?
İsa Mesih'in çağrısı şudur: Tövbe edin. Bu kelime, Türkçe'de bazen yanlış anlaşılır. Tövbe, "çok pişmanım" demekten ibaret değildir. Tövbe, yön değiştirmektir. Kendi yolunuzdan -ne kadar dindar olursa olsun- dönüp Tanrı'nın gösterdiği yola girmektir.
"Çünkü Tanrı'nın Egemenliği lafta değil, güçtedir." — 1. Korintliler 4:20
İnancımıza bağlı olmak güzeldir. Ama Tanrı'nın krallığına girmek bambaşka bir şeydir. Bu, performansın değil, teslimiyetin yoludur ve bu yol herkese açıktır.