Türkiye'deki pek çok insan zaten dindar. Namaz kılıyor, oruç tutuyor, dürüst yaşıyor, ailesine iyi bakıyor. Bu yeterli değil midir? Neden bir adım daha atmak gereksin?
Bu soruyu İsa Mesih'in zamanındaki en dindar insanlara sorun: Ferisiler. Bunlar kutsal yazıları ezbere bilen, günde üç kez dua eden, ondalık veren, sabah erken kalkan insanlardı. Halkın gözünde erdem örnekleriydi.
Ve İsa Mesih'in en sert sözleri bu insanlar içindi.
"Yazıcıların ve Ferisiler'in doğruluğunu aşmadıkça Göklerin Egemenliği'ne giremezsiniz." - Matta 5:20
Bu neden? Çünkü Ferisiler'in dindarlığı Tanrı'ya yönelmiş değil, kendilerine yönelmişti. İbadet, Tanrı ile gerçek bir buluşma değil; Tanrı'yı "yönetmenin," O'na borçlarını ödemenin bir yoluydu. Davranışları doğruydu ama yönleri yanlıştı.
N.T. Wright bunu şöyle ifade eder: "Din, Tanrı'yı uzak tutmanın en etkili yolu olabilir. Kuralları takip edebilirsiniz, törenleri yapabilirsiniz ve tüm bunlarla Tanrı'yı güvenli bir mesafede tutabilirsiniz. İsa Mesih'in krallığı ise bunu kırar."
Mesele iyi işler yapmak ile kötü işler yapmak arasında değildir. Mesele yönelimdir: Tanrı'dan bir şeyler koparmaya mı çalışıyoruz, yoksa O'na teslim mi oluyoruz? Kendi gücümüzle Tanrı'nın onayını kazanmaya mı çabalıyoruz, yoksa O'nun lütfunu mu kabul ediyoruz?
İsa Mesih'in daveti şudur: Tövbe edin. Bu kelime, Türkçe'de bazen yanlış anlaşılır. Tövbe, "çok pişmanım" demekten ibaret değildir. Tövbe, yön değiştirmektir. Kendi yolunuzdan - ne kadar dindar olursa olsun - dönüp Tanrı'nın gösterdiği yola girmektir.
"Çünkü Tanrı'nın krallığı söz değil, güçtür." - 1. Korintliler 4:20
Dindar olmak güzeldir. Ama Tanrı'nın krallığına girmek bambaşka bir şeydir. Bu, performansın değil teslimiyetin yoludur. Ve bu yol herkese açıktır.